لحظه غریبی است . همیشه فکر میکردم سخت تر ازین باشد .
تصور میکردم تاب دیدار کسی با تو را نداشته باشم .
یادت هست روزگاری نه چندان دور که بیم حضور رقیبی خیالی ، مرا تا خیال مرگ همراهی کرد وبرایت از رفتن و نماندن نوشتم؟؟؟
راستی بگذار این نامه را بار دیگر مرور کنم ..
چقدر دلتنگ بودم وقتی این را برایت مینوشتم..یادت هست؟؟؟
*************************************


درکوچه باغ خاطرات عشقی که به من ارزانی داشتی لنگان به پیش میروم … پای تنها رفتنم نیست !
ميخواهم دوش به دوش آمدنت را ، آرزو میکنم همراهیت را.... همچون گذشته! ....
به یاد می آورم که چه کودکانه و شا د درپی هم میدویدیم و تو دوست داشتی تا همیشه من برنده آن بازی کودکانه باشم ...
می بینی ؟ ؟
تو خود نگذاشتی معنای باختن را درک کنم. میخواستی همیشه و همه جا برنده باشم ! این نوید را بارها وبارها به من دادی که همیشه تکیه گاهم خواهی بود تا با تو برنده باشم......همیشه !
…. ببین که چگونه زندگیم را به قمار تنهایی باختم !!

درخاطرم هست سایبانی را که با دستان مهربانت بر چشمانم میساختی تا فارغ ازحسادت آفتاب به تماشای روشنی چشمانت بنشینم .
.ببین که چگونه درنبودنت ، بی پروا بارقه نورش را برصورتم تازیانه میکند !!

آوای کلامت که مرا مسحور خویش میساخت و نفس رادرگلوی مرغکان خوش الحان باغ خفه میکرد را درگذر نسیم میشنوم.. درنگ میکنم .
صدایم میکنی ! مرا به نام میخوانی ! چقدر شنیدن اسمم از زبان تو شیرین است !
صدایت در پیچ کوچه گم میشود ....صدایت را دنبال میکنم وبه شبهایی میرسم که ملکوتی ترین لالایی عالم رادر گوش جانم زمزمه میکردی....
سرم را به دیوار تکیه میدهم و گوش میسپارم به سایه ای که از صدایت ، دراین گوشه از دنیای خاطرت برایم مانده !
برایم ازروزهای پیش رو میگویی ...............
ازخانه ای کوچک با باغچه گلهای یاس و شب بو!
با تک اتاقی که هرروز یک شاخه گل یاس بر تاقچه اش بگذاری وگلدانی بر پای پنجره اش!
سرانگشتان مهربانت برگیسوان مواجم ،شانه میزند و توحرف میزنی ومن ازکنارپنجره همان اتاق کوچک طلوع خورشید را با تو به تماشا می نشینم .
خشکی دهانم به شوری گراییده ، پلکهایم که از نمناکی اشک سنگین شده اند را برهم میفشارم وتمام آن روزهای زیبا از مقابل دیدگانم محو میشوند .
بادسردی وزیدن گرفته و بیرحمانه بر گیسوانم چنگ می اندازد.
ببین که این نامریی ترین و بی وجودترین وجود هستی نیز، چگونه در نبودنت ، بیرحمانه عرض اندام میکند برمن !!
.................
..................
صدای دویدن کودکی بر بام خانه ام، مراازرویایت بیرون می آورد .
بازهم خواب میدیدم !
بازهم در رویا به سرزمین خاطراتمان کوچیده ام !
درخیالم نمی گنجید که پس از مرگ نیز تورا دررویاهایم ببینم !!
میدانم باور نمی کنی !
خودنیز باورنداشتم که مردگان هم خواب ببینند!
دیرزمانی نیست که ساکن این منزلم !
تک اتاقی دارد بی پنجره و گلدان و ...
وباغچه ای با گلهای لاله که بر بامش ساخته اند !
هرچند گاهی مهمانانی دارم که برسقف خانه ام میکوبند و باران اشک برآن میبارند ومیروند !
توهرگز به دیدارم نیامدی!
خود نخواستم بدانی که به کدامین منزلگاه فرود آمدم !
میخواستم حال که مرا نمی خواهی وتجربه عشقی تازه را درسرداری ،هرگز ندانی که با رفتنت، نیستی را برایم به ارمغان آوردی ..
.می خواستم همواره مرا با آخرین یادداشتی که برایت به یادگار گذاشتم به خاطر آوری !
راستی اصلا مرا خاطرت هست؟؟؟!!
درنامه ام برایت گفتم که روزها را درنبودنت به تلخی، شب میکنم وشب را، به عشق یادآوری خاطراتت، به صبح پیوند میزنم !
.......میدانستم که توهم روزی دوباره دلتنگ من میشوی !
............. روزی که شانه ام تکیه گاهت نیست تا گریه هایت را درآن پنهان کنی !
نمی خواستم در لحظات دلتنگی ات ،غم نابود کردن من نیز، بار اضافی باشد بر کوله بار غصه هایت !
آخرین حرفهایم را غرقه در هزاران بوسه کردم وبا دلتنگی ها واشکهایم، فقط برایت نوشتم که دلتنگم!
دلتنگ !....
فقط همین !
وبرایت پست کردم!
کاری در این دنیا نداشتم ….پس فرشته مرگ را به جای معشوقی که آروزیش را داشتم در آغوش کشیدم درحالی که کلمات نامه را زیر لب زمزمه میکردم :

" تمام هستی ام تقدیم به .................
.به چشمان روشنی که مجال آن را نیافتم تا در زلال نگاهش ، قداست عشق را به نظاره بنشینم.
وبه قلب مهربانی که نبض زندگی ام باضرباهنگ تپیدنش ، نظام میگرفت .
وبرای دستان پرعطوفتی دردوردست ، که ازورای فاصله ها ، گرمای محبتش را به دستهای لزانم هدیه میداد

عزیزترین ....
حریرنرم صدایت را برپیکررویاهای شبانه ام خواهم دوخت تا آوای دلنشین صوتت ، تاسپیده دم بر جانم طنین افکند و مرا ازکابوسهایی که در تنهایی نبودنت ،با سرود مرگ درجانم ، رفتن را زمزمه میکند برهاندو چشمانم که ازندیدنت سیر است را دوباره به روی دنیای خالی ازبودنت بگشاید !
ببین که برای پرگشودن درهوای خاطراتت ....
حتی به قدر چشم برهم زدنی که روبرویم بنشینی ومن محو تماشای یادت باشم............
این شکنجه زیستن بی تورا .... که به جبر روزگار برمن تحمیل شده
به جان میخرم....."
*****************************************************
دنیای غریبی است ..بازی روزگار را نمی فهمم !
آن روز چنین دلتنگ از با دیگری بودنت ..
امروز چنین خوشحال از همسفر داشتنت !
...آری دنیای غریبی است...